Αυτά τα λόγια απηύθυνα στους μαθητές µου (λέει ο Δάσκαλος), στο 2ο ΕΠΑΛ Αχαρνών, για την επέτειο της 25ης Μαρτίου

«Σκέφτηκα να σου µιλήσω για τον Καραϊσκάκη, αλλά το µυαλό σου θα πάει στο γήπεδο.
Σκέφτηκα να σου µιλήσω για το 21, αλλά ο νους σου θα πάει στην Ορίτζιναλ.
Συλλογίστηκα πολύ για να καταλήξω, αν αξίζει να σε ταλαιπωρήσω για κάτι τόσο µακρινό, τόσο ξένο.
Δύο αιώνες πίσω κάποια γεγονότα, τι να λένε σε σένα; Σε σένα που ßιάζεσαι να φύγεις, να πας για τσιγάρο, για καφέ ή για κάτι άλλο…

Θα σου µιλήσω λοιπόν προσωπικά.
Εγώ, ο δάσκαλος που δούλεψα ένα χρόνο σ’ αυτό το σχολείο και σε δεκαπέντε µέρες φεύγω γι’ αλλού,
σε σένα που είσαι εδώ ένα, δύο, τρία ή και περισσότερα χρόνια, θα σου µιλήσω σταράτα, για να σου εκφράσω δυο σκέψεις µου:

Οι µαθητές που συνάντησα µέσα στις τάξεις, οι µαθητές που δίδαξα φέτος, στη συντριπτική τους πλειονότητα µε σεßάστηκαν, αν και δεν ανταποκρίθηκαν στις απαιτήσεις του µαθήµατος.
Πολλοί όµως από τους υπόλοιπους µαθητές δε µε σεßάστηκαν, µε προσέßαλαν κατ’ επανάληψη. Με έργα, µε λόγια, µε ύßρεις. Δείχνοντας ένα χαρακτήρα κι ένα ήθος που µε σόκαρε, που µ’ έßαλε σε µελαγχολικές σκέψεις.

Αυτό το φαινόµενο αποδεικνύει πως κάτι σάπιο υπάρχει σ’ αυτό το σχολείο, πως, εκτός του γνωστικού ελλείµµατος, το συγκεκριµένο σχολείο χωλαίνει δραµατικά και στο ηθικοπλαστικό του έργο, στη διαµόρφωση δηλαδή των µαθητικών ψυχών και πνευµάτων.
Και η ευθύνη γι’ αυτή την αποτυχία είναι ευθύνη αποκλειστικά δική µας: των δασκάλων σας και των γονιών σας.
Δεν έχουµε κατορθώσει να σας δείξουµε πως, χωρίς αρχές, η ζωή σας αύριο θα είναι µια κόλαση, πως, χωρίς όνειρα και στόχους, θα χρειαστείτε υποκατάστατα, θα καταφύγετε πιθανόν σ’ επιλογές που θα σας ξεφτιλίσουν, θα σας κάνουν να σιχαίνεστε τον εαυτό σας, θα σας γεµίσουν τη ζωή πλήξη και κούραση, θα σας γεράσουν πρόωρα.

Αν όµως θέλετε µια συµßουλή από ένα δάσκαλο, σκεφτείτε το παράδειγµα του Μακρυγιάννη, που έφτασε αγράµµατος µέχρι τα πενήντα σχεδόν, για να καταλάßει τότε, πως η µόρφωση, η καλλιέργεια, ήταν το όπλο που έλειπε απ’ την προσωπική του θήκη. Και κάθισε µε πολλή δυσκολία και χωρίς δάσκαλο κι έµαθε πέντε κολλυβογράμματα, για να µας πει την ιστορία του ßίου του, το παραµύθι της επανάστασης των υπόδουλων Ρωµιών.
Αυτό το παράδειγµα είναι για σένα το πιο κατάλληλο, και µπορείς τριάντα χρόνια νωρίτερα από το στρατηγό Μακρυγιάννη ν’ ακολουθήσεις το δρόµο που εκείνος έδειξε, το µονοπάτι της καλλιέργειας, το δρόµο της παιδείας, τη λεωφόρο της προσωπικής σου προκοπής.

Δεν είστε σε τίποτε λιγότερο ικανοί από το µπάσταρδο γιο της καλογριάς, τον Αρßανίτη Γιώργη Καραϊσκάκη. Ήταν κι αυτός αθυρόστοµος σαν κι εσάς, αλλά είχε αυτό που από τα’ αλßανικά µάθαµε σαν «µπέσα». Ήταν πάνω απ´ όλα µπεσαλής.
Αυτό θα ‘θελα να έχετε κι εσείς: Υπευθυνότητα, µπέσα, τσίπα. Ν’ αναλαµßάνετε τις ευθύνες σας, ν’ απεχθάνεστε την υποκρισία, να σιχαίνεστε το συµφέρον, να µισείτε το ψέµα και την ευθυνοφοßία.

Η αγάπη για τον τόπο του, η λατρεία για την πατρίδα του, ήταν αυτό που χαρακτήριζε τη ζωή του Νικήτα Σταµατελόπουλου, του Νικηταρά.

Αγωνίστηκε στη διάρκεια της επανάστασης, συνέßαλε στην απελευθέρωση της πατρίδας του κι έπειτα φυλακίστηκε, για να χαθεί σ’ ένα στενοσόκακο του Πειραιά, σχεδόν τυφλωµένος, πάµπτωχος κι εγκαταλειµµένος απ’ όλους. Δε ζήτησε τίποτε από την ελεύθερη Ελλάδα. Κι όταν οι γύρω του τον παρακινούσαν ν’ απαιτήσει από την κυßέρνηση µια πλούσια σύνταξη, απαντούσε πως η πατρίδα τον αµείßει πολύ καλά, λέγοντας ψέµατα, για να µην προσßάλει την πατρίδα του.

Είναι δύσκολο, το κατανοώ, το παράδειγµα του Νικηταρά. Αλλά νοµίζω πως κι εσείς είστε ικανοί για τα δύσκολα. Μπορείτε ν’ ακολουθήσετε το δρόµο της αξιοπρέπειας. Να προσπαθήσετε τίµια και µε αγωνιστικότητα για σας και για το µέλλον της οικογένειας που αύριο θα κάνετε.

Ξέρω, καταλαßαίνω, αντιλαµßάνοµαι πως σας προτείνω µια διαδροµή ζωής δύσκολη και απαιτητική, όταν δίπλα σας κυριαρχεί ο εύκολος δρόµος των γονιών, των δασκάλων, των πολιτικών της εποχής στην οποία µεγαλώνετε.

Όµως κάθε εποχή ελπίζει στους νέους της. Περιµένει απ’ αυτούς να σηκώσουν ψηλά
και µ’ επιτυχία τη σηµαία του αγώνα και να οδηγήσουν την πατρίδα τους, τον τόπο τους, σε καλύτερες µέρες, σε πιο φωτεινές σελίδες.

Κι όταν ßλέπω την εποχή µας να µαραζώνει χωµένη στην αλλοτρίωση, να ξεψυχά από την τηλεοπτική ανία, να µουχλιάζει απ’ το κυνήγι της ευκολίας,

μόνο σε σας ελπίζω, στην ειλικρινή σας διάθεση ν’ αγωνιστείτε, ν’ αντισταθείτε, να πολεµήσετε, να νικήσετε..

Μη µας απογοητεύσετε».

———————————– >

Αυτόν το δάσκαλο θέλω για τα παιδιά μου.
Αυτό το δάσκαλο θέλω για να μιλάει απευθείας στη καρδιά και τη ψυχή των παιδιών μας.

Διαβάζω και ξαναδιαβάζω αυτό το απλό αλλά εύστοχο κείμενο, που πραγματικά σε αγγίζει και παράλληλα σε βάζει σε βαθιές  σκέψης.
Σκέφτομαι αυτόν το δάσκαλο που προσπαθεί να αγγίξει τη καρδιά και την ψυχή των δύσκολων μαθητών του και αντιπαραθέτω την εικόνα από τον άλλο  «δάσκαλο» που απήγγειλε  το κατάπτυστο κείμενο, μετά από την κατάληψη της κρατικής τηλεόρασης  στης 3 Μαΐου 2010.
Δεν έχει καμία σχέση το ένα, κείμενο, με το άλλο, όπως βέβαια δεν έχουν καμία σχέση ο ένας δάσκαλος με  τον άλλον.

Το κείμενο του ανώνυμου δάσκαλου θα μεταφέρετε στους απανταχού Έλληνες,  μέσο του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ως ένα δείγμα πολιτισμού προσαρμοσμένο στην εποχή μας, γραμμένο με απλά λόγια, βγαλμένο από την καρδία του για να αγγίξει τις καρδιές των μαθητών του.

– Το κείμενο του αδιόριστου «δασκάλου», και των συντρόφων που με τη βία, επέβαλαν να μεταδοθεί το βράδυ 3 Μαΐου 2010, μόνο ύβρη αποτελεί για όλους τους Έλληνες.
Ύβρη και για τους ίδιους που το σύνταξαν και το απήγγειλαν.
Δυστυχώς κάποιοι δεν έχουν καταλάβει ότι για να είσαι δάσκαλος δεν αρκεί μόνο να βγάλεις το Πανεπιστήμιο… αλλά πάνω από όλα πρέπει να είσαι Δάσκαλος… Πρέπει να είσαι αυτός που θα δήξει το δρόμο προς τους μαθητές, όχι βέβαια να σκύβουν τα κεφάλια, αλλά να κατακτούν το μέλλον με προσπάθεια, με κόπο ακόμα και με αντίδραση…
Μιλάνε για τους συντηρητικούς,  αυστηρούς δασκάλους του 50  του 60 και του 70.
Λένε ότι ήταν λάθος και η διδασκαλία και η συμπεριφορά…
Αυτό, βέβαια που δεν έχουν σκεφτεί είναι ότι, από αυτές τις δεκαετίες, βγήκαν, επιστήμονες, καθηγητές, τεχνολόγοι, ακόμα και αγωνιστές…  Από αυτές τις δεκαετίες οι δάσκαλοι διαμόρφωσαν ανθρώπους και σφυρηλάτησαν προσωπικότητες μοναδικές.

Ανθρώπους που κατόπιν μεγαλούργησαν και ύψωσαν το ανάστημά τους…
Άνθρωποι που έκαναν αγώνες με ΟΥΣΙΑ, που άφησαν την τελευταία τους πνοή με πλήρη συνείδηση, γνωρίζοντας πολύ καλά το λόγο που αγωνίζονταν…

Τώρα, μιλάνε για αγώνες… χωρίς να γνωρίζουνε την ένια του αγώνα… γιατί απλός δεν την γνωρίζουν…

Αρκεί τα παιδιά μας να δούνε το δάσκαλό τους, να βρίζει το σύστημα, να μιλάει για γερμανοτσολιάδες, Τσολάκογλους,   να αμολάει μερικές βαρύγδουπες  βλακείες, για αγώνες που συνεχίζονται και αμέσως μετά, να βγαίνει το οποιοδήποτε παιδί με φουσκωμένο το κεφάλι από τη μπούρδα και τη βλακεία και να νομίζει, ότι πετώντας πέτρες στην αστυνομία ή σπάζοντας τις  πόρτες σε δημόσιες υπηρεσίες, όπως κάνουν οι δάσκαλοί τους, κάνει και αυτό αντίσταση…

Δόξα το Θεό, όμως, υπάρχουν και Δάσκαλοι  σε αυτό το τόπο, που πραγματικά αγωνίζονται… Ας βοηθήσουμε όλοι να πάρουν τη θέση που τους αρμόζει, ας βγάλουμε τα Διαμάντια στην επιφάνεια και ας βυθίσουμε τα κατακάθια στο βάθος, εκεί που πρέπει να είναι…

Ιωάννης Καριδάκης

Recent Posts

Κατηγορίες

Άρθρα

Recent Comments

Ημερολόγιο

October 2018
M T W T F S S
« Aug    
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  
yiannisdesp Written by:

Είμαι ένας απλός Έλληνας πολίτης που νιώθω την ανάγκη να εκφράζω την άποψή μου. Το internet είναι το πλέον Δημοκρατικό εργαλείο που δίνει σε όλους τη δυνατότητα να εκφράζονται και να αποτυπώνουν την άποψή τους. Έτσι και εγώ χρησιμοποιώ αυτή τη δυνατότητα.

One Comment

  1. Aaylita
    May 7

    Βαθύτατα συγκινητικό το κείμενο του Δασκάλου που παρέθεσες!…Πραγματικά..αυτός είναι ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ με όλη την έννοια της λέξης και θα συμφωνήσω με ολόκληρο το σχολιασμό σου πάνω σε αυτό.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*